Click here for the English version

Er was eens een groep druppels in de Zee die samen kwamen om te praten over wat de Zee was. De ene zei: “de Zee is oneindig, zonder begin en zonder eind.” De ander zei: “de Zee gaat boven ons voorstellingsvermogen, wij zijn slechts druppels.” Ook zei er eentje: “Pas als we verdampen, zullen we weer verenigd worden met de Zee.” Toen kwam er een stralend druppeltje water naar voren en sprak: “Ik ben de golven en de branding. Ik ben het verdampen en de regen. Ik ben het water met al haar leven. Ik ben de Zee!” Iedereen keek de stralende druppel verbijsterd aan. Niemand wilde haar geloven totdat ze, zomaar ineens, oploste. De andere druppels keken wat beteuterd. “Ze is vast teruggekeerd naar de Zee. Ik hoop dat wij op een dag daar ook zullen zijn. Daar zullen we vast voor altijd gelukkig zijn.”