Wat kan ik voor je doen?

Weerzin-naar-school-1

Heeft u kinderen, of kent u kinderen die aan het eind van de vakantie zeggen: “Jééh, morgen begint school weer!” Volgens mij gebeurt dat bij hoge uitzondering, nietwaar? Dat vat meteen dit artikel samen: Het onderwijs is toe aan een structurele verandering. Net zo lang totdat de overgrote meerderheid van de leerlingen na de vakantie staat te trappelen om weer naar school te gaan.

Het instituut onderwijs heeft lang genoeg bepaald wat een leerling moet en niet moet. Tijd om de leerlingen persoonlijk te vragen wat en hoe ze willen leren met onze hulp. Kinderen komen in deze tijd met heel bijzondere kwaliteiten op aarde. Velen van hen hebben geen voorbeeld van iemand die hen is voorgegaan. Het zijn dappere pioniers die met veel respect en geduld begeleid dienen te worden. Zij zijn hier om iets nieuws te brengen, niet om de huidige maatschappij voort te zetten. En dat is maar goed ook, als we kijken wat voor een potje we er nu wereldwijd van maken. 

“Ja maar we kunnen toch trots zijn op de technologische ontwikkelingen?” Ten koste van wat? Vereenzaming? Gezondheidsklachten? Complete afhankelijkheid van Big Brother die alle touwtjes in handen heeft?
“Meer leerlingen halen een hbo- of universitair diploma”. Ja, en komt dat doordat de leerlingen meer hebben geleerd of komt dat doordat de lat van veel opleidingen steeds lager komt te liggen? In de jaren dat ik nu lesgeef zie ik steeds meer onderwerpen uit het wiskunde programma verdwijnen. Waar bijvoorbeeld vijf jaar geleden kans berekenen en Pythagoras nog vrolijk in de boeken stond, is nu een lege plek ontstaan of hooguit een vrije keuze voor deze onderwerpen te vinden. En nu heb ik het alleen over rekenen op het mbo. 
Moeten we dan de duimschroeven weer aanzetten en de leerlingen er flink van langs geven met (nog) meer stompzinnige feitjes waarvan het verband met het dagelijks leven vaak ver te zoeken is? Nee, dank je!!! Ik zou graag zien dat we op zielsniveau gaan begeleiden. Begeleiding vanuit gelijkwaardigheid en met oprechte betrokkenheid van weerszijden. Wat schuilt er achter een persoon, onder de oppervlakte? Welke diepe verlangens draagt iemand bij zich? Waarom kruisen juist deze leerling en leraar elkaars pad?
Zijn dit allemaal mooie woorden die onmogelijk concreet gemaakt kunnen worden in de praktijk? Een betere vraag vind ik: Zouden bovenstaande idealen niet vanzelfsprekend en natuurlijk worden zodra een kind van jongs af aan ervaart dat school een fijne, veilige plek is waar je zelf kunt aangeven wat je wilt leren? Kan een kind dat dan zelf? Jazeker. Sterker nog, iedere leerling móet het zelf bepalen. Zodra er voor je gekozen wordt, geef je je kracht en uniek-zijn uit handen. Ieder mens wil van nature gelukkig zijn en zal zijn eigen innerlijke wijsheid volgen om dit na te streven, tenzij je je macht uit handen geeft en anderen voor je laat bepalen wat je wel en niet moet doen. En dat begint voor de meesten al als baby…
“Wat kan ik voor je doen?” Ik vind dat dat de basisvraag zou moeten zijn die we iedere leerling op iedere school zouden moeten stellen. Dat betekent duizend leerlingen met duizend verschillende opleidingstrajecten. Is dat mogelijk? Zeker! Lees volgende week het vervolg…
jumeirah-beach-hotel-team-building-hero

Easy, Simple & Total Surrender

druppel op blad
Look at a drop of water
Pure and simple
Shining in the reflection of the sunlight
It finds rest
Wherever it is
Shining his beauty for whomever is around
No doing
Just being
No moving
Merely being moved
To whatever destination that comes
The drop has no plans to become water
For it knows already what it is
His outer edges are not fooling him
They merely make him shine better
Where does it go?
Where is the end?
We will find out in a moment
A moment of surrender
An easy, simple and total surrender
zonsondergang2

Van geven word je rijker

geven maakt rijk

Als je iemand € 100,- geeft, dan ben je het zelf kwijt. Als geven wordt geassocieerd met verlies dan zal het nooit écht voldoening geven. Zou er een andere manier zijn?

Wat zou jou meer raken: iemand die jou een dure ring geeft zonder enige vorm van contact, of een kind dat jou vol trots een tekening geeft die speciaal voor jou is gemaakt? Waarschijnlijk de laatste, niet? Daar gebeurt iets wat niks met materiële waarde te maken heeft. Wat er werkelijk gedeeld is, is een idee. Het idee van het kind zou zoiets kunnen zijn als: Ik vind je lief, dank je wel. Hoe voelt dat voor jou als ontvanger? En hoe zou het voor het kind zijn als je de tekening achteloos zou aannemen? Het cadeau van het kind krijgt pas echt betekenis als je het met open armen hebt ontvangen. Hoe meer Liefde en dankbaarheid je voelt, hoe blijer het kind waarschijnlijk zal reageren.

Is het kind nu dit idee kwijt? (ik vind je lief, dank je wel) Of is het door het te delen meer geworden? En als ik de tekening na een maand van het prikbord haal en aan mijn buurmeisje geef die er vol bewondering naar heeft zitten kijken?

Als geven niet om materie gaat, maar om ideeën/ intenties, dan wordt het alsmaar meer. Cool toch?! Nog mooier: Een liefdevol gebaar dat écht ontvangen wordt gaat nooit meer verloren. Het kan hooguit vergeten worden. Dan wacht het in het diepst van ons binnenste totdat het weer naar boven mag komen. Vroeg of laat zal er iets op ons pad komen dat deze herinnering kietelt/ triggert waardoor ze weer levend wordt. En dan is er maar 1 nuttig ding dat je er mee kunt doen: Het doorgeven aan de volgende. Doe eens gek, en geef met heel je Hart! En als iemand jou iets wil geven, neem er de tijd voor om het echt te ontvangen. Ik hou van je. Dank je wel!

Tip voor een mooie film: “Pay it forward”

payitforward

Vergeving als sleutel tot geluk

Vergeving als sleutel tot gelukHoe zie jij jezelf? Voel jij je schuldig? Ben je gekwetst? Ben je ongelukkig? Of ben je boordevol geluk en dankbaarheid? Wat je antwoord hierop is, is het antwoord op de eerste vraag: “Hoe zie jij jezelf?” Meestal identificeren we ons met een ervaring die we hebben. Je hebt een ervaring van ongeluk en je zegt: “ik ben ongelukkig”. Of je hebt een ervaring van verliefd zijn en je zegt: “Ik ben verliefd”.

Ik nodig je uit om al deze ervaringen te zien als gedachten die komen en gaan. Zoals golven in de zee. Je bent niet de golf, je bent de zee. En hoe dieper je in jezelf gaat, hoe minder de golven een rol spelen.

Een ander voorbeeld: Je gedachten zijn als televisiekanalen en jij bent de toeschouwer met de afstandsbediening. Is er een kanaal wat je niet aanstaat? Dan laat je hem toch weer gaan, en klik je naar een volgende zender? Tenzij je er bang voor bent of je er voor schaamt,… dan zou het wel eens goed kunnen zijn om er naar te kijken. (zonder kussen voor je hoofd) Net zo lang totdat je echt kunt voelen dat je er geen waarde meer aan hecht. Dan is het tijd om door te zappen.

Als je herkent dat je niet vol van geluk bent en dat onzekerheid vaak een schaduw werpt over je bestaan, mag ik je dan helpen om door te klikken naar een andere zender? De sleutel ligt namelijk bij hoe je over een ander denkt. Focus jij je op de fouten van de ander? Dan zal je die in jezelf zien. Focus jij je op het licht in de ander? Dan zal je het licht in jezelf herkennen.

Wat is dat dan; het licht in de ander zien? Dat is wat vergeving is. Het is niet de fouten in de ander zien en ze dan kwijtschelden. Dat lukt namelijk niet. Zodra je de fouten in de ander hebt gezien, zie je ze in jezelf. Ik heb geleerd dat vergeving betekent dat je voorbij de vorm kijkt. Voorbij iemands persoonlijkheid. Het is kijken met je hart. Het is je verbinden met iets dat onveranderlijk is en heel aantrekkelijk. Het is de moeite waard om te oefenen om dit in de ander te zien. En als je het in één iemand ziet, dan kun je het in alles en iedereen zien. Nu is de weg vrij om van jezelf te houden. Dat noem ik geluk.

I love me

De kracht van samenwerken

IMG_6007Samenwerken doen we de hele dag. Vanaf het eerste moment dat je wakker wordt. Je doet het licht aan… Waar komt dat licht vandaan? Wie heeft het mogelijk gemaakt dat er een stroom elektronen door een metalen draad naar je huis komt? Je neemt een douche; Zelfde verhaal met het water. En wat is er gebeurd met het pak sinaasappelsap in de koelkast? Wie zijn er allemaal bij betrokken? Daar zit letterlijk een hele wereld achter. Want het is niet alleen die sinaasappelboer, de loodgieter van de sapfabriek en de supermarktmanager. Het is ook de wegenbouwer die een weg heeft aangelegd waarover het transport plaatsvindt en het dochtertje van de manager die met haar glimlach iets wakker maakt bij papa waardoor hij zijn werk doet zoals hij het doet. Het is werkelijk allemaal met elkaar verbonden.

Mooi! Maar hoe verbonden voel jij je? Hoe bewust ben jij je van die hele wereld? Luister je naar anderen? Of denk je vooral te moeten praten? Herken je de behoefte gehoord te willen worden? Misschien zou je zelfs wel willen schreeuwen om je stem te laten klinken? Wat zit er achter die behoefte om te willen overschreeuwen? Waarom is jouw stem zo belangrijk?

Ik kwam een uitspraak tegen op internet van Norman S. Hidle:

IMG_6030

“A group becomes a team when each member is sure enough of himself and his contribution to praise skills of the others.”

Wat hij volgens mij zegt is dat zodra we niet meer de behoefte voelen om bevestiging van anderen te krijgen, er automatisch ruimte ontstaat om het beste van die ander te willen zien en naar boven te laten komen.

Zou de behoefte om te overschreeuwen voortkomen uit een verlangen bevestiging van anderen te krijgen dat je goed genoeg bent? Heb je dat écht nodig? Word eens stil en keer naar binnen. Laat de stilte je vertellen wie je bent. Durf je te midden van een tornado van gedachten te gaan staan en je gedachten te observeren zonder er iets mee te doen? Na de storm komt stilte… Is er dan nog behoefte aan zelfbevestiging? En als je antwoord “Ja” is, ben je bereid die bevestiging in Jezelf te vinden in plaats van bij een ander?

In het zoeken van bevestiging bij een ander ontstaat er competitie. Want anderen willen ook aandacht. Maar zodra je dit niet meer nodig hebt, kun je de ander de hemel in prijzen. Dit hoeft niet per se in woorden, het kan ook een stille kracht zijn. Anderen zullen het prettig vinden om bij je in de buurt te zijn of om met je samen te willen werken. Ze zullen meer zelfvertrouwen krijgen en zo hun zekerheid weer kunnen delen met de volgende.

Waar twee of meer met dezelfde intentie samenkomen, daar kunnen wonderen gebeuren. We overstijgen de som van de delen en vormen samen iets groters. Een andere manier om dit uit te drukken is: 5+5=11. Ben jij bereid meer te gaan luisteren dan te spreken? Ben jij bereid het beste in de ander te willen zien? Hou je vast, want dan gaan wonderen gebeuren.

IMG_6011

Wie denk je wel dat je bent?

Stone-Rolled-Away

Is doodgaan het einde? Is doodgaan überhaupt mogelijk? Ben je avontuurlijk genoeg om samen met mij, met een open houding, hiernaar te kijken? Ben je bang voor de dood? Als je doodgaat, wie of wat denk je dan dat er doodgaat? Geloof je dat er niks is na de dood? Of geloof je in een leven na de dood? En waar baseer je dat op? Is dat je meest logische conclusie op basis van een collectie van verschillende ervaringen die je opdoet in je leven? En wie zegt je dat deze ervaringen op waarheid berusten? Dachten we niet allemaal dat Pythagoras gek was toen hij als visionair beweerde dat de aarde rond moest zijn? Denk je dat dit nu anders is met overtuigingen van deze tijd?

Een overtuiging die tot op de dag van vandaag “leeft”, is de overtuiging dat je doodgaat. Vroeg of laat. Mijn vraag aan jou is: Wie denk je wel dat je bent? Ben je er van overtuigd dat je een lichaam bent? Lichamen gaan inderdaad dood. Lichamen ontstaan door celdeling, worden geboren, groeien, takelen af en ontbinden. Geloof je werkelijk dat je dat bent? En als je dat denkt, hoe zou je het vinden om deze gedachte te heroverwegen? Veel slechter kan het toch niet worden…?

Ik heb lang gedacht een compromis te kunnen sluiten door te geloven een lichaam te zijn met een goddelijke kern erin. Maar waar in mijn lichaam zit dat dan?… In mijn hoofd? In mijn fysieke hart? Hahaha, dat past niet! Ik ben of een lichaam of de goddelijke kern. Zodra ik een compromis probeer te sluiten, sluit ik mijn goddelijke kern buiten mijn bewustzijn. God doet niet aan compromissen.

Mijn blogs zijn ingedeeld in alinea’s. Je doet er goed aan om even te stoppen met lezen na iedere alinea. Neem een paar teugen adem. Overweeg waar dat wat je zojuist hebt gelezen waar is in jou. Komt er weerstand boven? Wakkert het een vuur in je aan? Geef het de ruimte. Ervaar wat je moet ervaren. Daar kun je niet omheen.

Tijd voor de volgende alinea?

Zeg eens: “IK BEN…” En vul daarachter niks in. Laat het zijn zoals het is. Laat het stil worden. Laat de “leegte” gevuld worden met de Ik-Ben-Aanwezigheid. Je kunt het nu doen terwijl je dit leest. Als je tegelijk om hulp vraagt van het Goddelijke (Onze bron, God, Liefde, Engelen, Licht) kan het je getoond worden…

Dat wat je getoond wordt, hoef je niet te begrijpen. Het is wat het is. Door het in te vullen of te interpreteren, begrens je het. Het kan niet meer zijn wat het is. Je bent puur Bewustzijn. Jouw gedachten creëren jouw ervaringen. Alle overtuigingen die je hebt worden op een manier uitgedrukt in vorm. Je bent wat je denkt dat je bent. Hoe groot wil je denken? Hoe ver sta jij jezelf toe te gaan? Dit is een hele krachtige boodschap en het verandert je leven zodra je je er voor opent. Geef je het een kans?

Liefs, Nico

ohm

Focus op geven in plaats van krijgen

vraagtekensWat trek ik morgen aan? Wat zullen we de komende drie dagen eten? Wat ga ik morgen in mijn gesprek zeggen? Maak jij plannen voor een toekomst die je nog niet kent? Hoe open sta je voor een andere invulling van de dag als je hem al helemaal hebt ingepland?  Dit heet in mijn ogen “vol zijn van jezelf”. Als je dag er steeds weer hetzelfde uit mag zien, dan kun je zo doorgaan. Maar als je een ander resultaat verlangt, met meer vreugde, dan zal je andere keuzes moeten maken. Mag ik met jou dit nieuwe pad in slaan?

Hoe zou je dag eruitzien als je geen plannen had? Sta daar eens een moment bij stil. En sta ook eens stil bij de vraag wat je weerhoudt om zo open mogelijk de dag in te gaan. Welke mensen zijn er gister en vandaag op je pad gekomen? Hoe open was je voor iets nieuws in die ontmoetingen? Zouden al die ontmoetingen een reden kunnen hebben?

Ik geloof dat iedere ontmoeting als doel heeft om iemand je liefde te geven of om met iemand liefde te delen. Is dat niet een opwindende gedachte? Dan draait alles om Liefde. Bijvoorbeeld als iemand boos op je wordt, dan vraagt hij/zij eigenlijk om liefde. Geef dat dan! Is dat niet beter dan je aangevallen voelen en boos terugdoen? Op die manier kan geen enkele oorlog op kleine of grote schaal blijven bestaan omdat alles gericht wordt op elkaar helpen.

Hoe meer ik in mijn kracht sta, hoe meer ik te geven heb. Hoe meer ik geef, hoe meer energie ik krijg. Hoe meer energie ik heb, hoe meer ik in mijn kracht sta. En zo ervaar ik mezelf in een opwaartse spiraal. Er moet een moment komen dat ik alleen nog maar geef en zelf niks nodig heb. Dat is het moment dat ik me herinner wie ik werkelijk ben.   Een Zelf zonder problemen en zonder enig tekort.

Wat is daar ook al weer voor nodig? Oh ja, GEVEN! En, doe ik dat nu? Oeps,……er is op zijn zachts gezegd ruimte voor verbetering. Haha! Voor jou ook? Hoe dan? Hier volgen mijn tips:

  1. Laat je gevoel van schuld los.
  2. Begin van voor af aan met een schone lei.
  3. Hou helder voor ogen dat je behulpzaam wilt zijn.
  4. Stop met plannen maken waar dit niet nodig is.
  5. Neem de tijd voor alles wat je doet.
  6. Doe één ding te gelijk, met al je aandacht.
  7. Laat iedere ontmoeting en iedere handeling zinvol zijn.
  8. Zie de ander als iemand met een schone lei.
  9. Ontmoet elkaar alsof het de eerste keer is.
  10. Breng je liefde of deel gezamenlijk in liefde.
  11. Geef de ander onvoorwaardelijk wat hij/ zij vraagt en een beetje meer.
  12. Wees dankbaar voor de ontmoeting.

Heb je een slippertje gemaakt en heb je het twaalfstappenplan niet toegepast? Vergeef jezelf en begin bij het begin. Heb je het twaalfstappenplan succesvol doorlopen? Dan is het tijd voor een feestje! Dat zou nog eens een bijzondere carnaval kunnen worden.

liefde geven of delen

Liefs, Nico 

Kind gevonden

spelend kind

Het signalement luidt:

 

 

 

©

  • Vrolijke kleding
  • Houdt van de natuur
  • Is graag in gezelschap
  • Lacht veel
  • Vol vertrouwen
  • Kan met een beetje hulp prima beslissingen nemen
  • Kruipt graag weg in papa’s en mama’s armen
  • Eigenwijs
  • Maakt zich geen zorgen
  • Reageert impulsief
  • Eenvoudig
  • Creatief

Herken je dit signalement? Heb je ook zo’n kind in jezelf? Doe dan het volgende:

  • Zorg er goed voor en laat het kind weten dat je van hem/haar houdt
  • Luister wat het te zeggen heeft
  • Speel mee
  • Geef het alle ruimte
  • Wees dankbaar
  • Als je goed voor het kind zorgt hoef je het niet op tijd thuis te brengen.

Liefs, Nico

Het Universum van Licht

© Anje Rasker

Op Xiam, 1 van de 373 planeten die rond de Centrale zon draaien wordt een groep zielen uitgenodigd door de Heer van de Centrale zon. Een prachtig stralend wezen glimlacht de genodigde zielen toe. “We zijn bijna klaar met het opschonen van het Universum. Alleen in de uiterste uithoeken is er nog werk te doen. Jullie zijn door de centrale raad uitgekozen om ervoor te zorgen dat ook deze plekken deel worden van het Universum van Licht. Willen jullie dat doen?” Op dit eervolle verzoek zeggen de zielen graag ja.

De heer knikt instemmend en vervolgt: “Jullie moeten weten dat je naar een planeet gaat waar zielen worden geboren als mensen. De mensen daar zijn verward en zullen jullie in eerste instantie niet verwelkomen. Ze hebben geen besef van het Universum van Licht en dat zij hier deel van uitmaken. Maar ze dragen deze herinnering wel bij zich. Het is jullie taak om deze kennis te heractiveren.” De zielen knikken eenstemmig dat ze het begrepen hebben. “De enige manier om jullie op deze planeet te intergreren is door jullie herinneringen te verbergen. We zullen ze aan jullie meegeven als vermomde codes in de cellen van jullie lichamen. Ze worden geactiveerd zodra je wordt geboren. Als dat gebeurt zul je je doel van je reis herinneren. Je zult onze steun voelen en weten dat je nooit alleen bent. Wij zullen jullie steunen bij iedere stap die je zet. Jullie zullen altijd op precies het juiste moment op de juiste plaats zijn om jullie werk te kunnen doen.”

Er valt een stilte. Het licht van de zielen is meer gaan stralen. De Heer kijkt de zielen met een intense aanwezigheid aan. Dan vervolgt hij: “Met jullie herinnering aan het Licht kunnen jullie het Licht en de Kennis in de andere mensen herkennen. Hierdoor worden de codes van Licht ook bij hen geactiveerd. Vanaf dat moment zal er meer vreugde en dankbaarheid zijn voor wat jullie komen brengen. En denk eraan: Je zult niet hoeven uit te leggen wie je bent of wat je komt doen. Doe gewoon je werk. Begrepen?”

Al het afzonderlijke Licht van de groep is zich gaan samenbundelen tot een enorme bol van Licht. En zo begint de reis naar de planeet die Aarde heet. Ze krijgen nog een laatste boodschap mee: Vergeet nooit om onze steun te vragen. Alleen dan zijn wij in staat je te helpen.

En zo komen de zielen aan op aarde. Sommigen manifesteren zich binnen dezelfde familie. Voor anderen duurt het jaren voordat ze hun zielenfamilie weer ontmoeten. Steeds als twee zielen van de centrale zon elkaar ontmoeten, spatten de vonken van blijdschap er vanaf. En dat blijft niet onopgemerkt door het thuisfront. Vreugde en dankbaarheid groeien. Het kan niet lang duren of ook deze uithoeken van het Universum van Licht zullen ten volle gaan stralen.

Iedere lichtwerker volbrengt zijn eigen taak. Maar haar boodschap is steeds dezelfde: Je bent niet alleen. Als je ons toelaat zullen we je helpen jouw licht te laten schijnen. Als je ons toelaat, laten we je zien dat ons Thuis ook het Jouwe is. Grenzen zullen verdwijnen en afstand wordt betekenisloos. Je verlangen ernaar is je kostbaarste gebed. Ik houd van je. 

© Anje Rasker

© Anje Rasker

Ik krijg het resultaat van mijn gedachten

Gedachten zijn krachten

Leven is gedachten. Alle materie, alle emoties en al het spirituele is een tot vorm gebrachte gedachte. Dit is een stelling die velen niet aanvaarden. Maar de vraag is of jij hem wilt aanvaarden.

Kijk eens naar een voorwerp dat zich nu in je nabijheid bevindt. Waarschijnlijk ben je er van overtuigd dat dit voorwerp er al was en dat jij er iets over kunt denken. Maar wat als dit voorwerp er enkel en alleen is omdat jij er aan denkt? En wat als dit voor alles geldt dat je kunt waarnemen met je zintuigen? De geur van een bloeiende appelboom, het geluid van een straaljager, de smaak van een gebakken banaan, de kleuren in de lucht bij een heldere zonsondergang, een streling van iemand die je heel dierbaar is.

Ik wil je vragen om je te openen voor het idee dat bovengenoemde voorbeelden allemaal tot vorm gebrachte gedachten zijn. Ze zijn wat jij ze vertelt wat ze zijn. Jij vindt het mooi; ik vind het lelijk. Jij ziet een wolk in de vorm van een bloem; ik zie in diezelfde wolk een tractor. Dingen liggen niet vast. Het zijn slechts interpretaties. Ze veranderen mee met onze gedachten.

En hoe zit het met jezelf? Is de persoon die je denkt te zijn ook aan verandering onderhevig? Ben jij wie je denkt dat je bent? Het antwoord hierop is waarschijnlijk afhankelijk van het moment en van diegene aan wie je dit vraagt. En als dat steeds verandert, wie ben je dan? Is het niet vreemd niet te weten wie je bent? Bestaat er zoiets als Waarheid, iets waar we het allemaal te allen tijde over eens zijn?

Ik geloof van wel. We kunnen ons hier bewust van worden. Maar alleen door te stoppen met te vertellen wat alles is en te vertellen wie we denken te zijn. Het is heel duidelijk uitgelegd in het YouTube filmpje van vorige week. Als ik werkelijk los wil komen van mijn eigen interpretaties zal ik alles moeten bevragen wat het is. Zo kan alles mij vertellen wie ik ben. De hamvraag is: Wat hebben we gemeen? In dat wat we werkelijk gemeen hebben kunnen we ons verbinden.

Terug naar het begin: alles is een tot vorm gebrachte gedachte. Ze is in het leven geroepen doordat ik die gedachte waarde heb gegeven. Deze gedachte is de sleutel tot meesterschap omdat het aanvaarden hiervan betekent dat ik niet meer slachtoffer ben van omstandigheden die mij lijken te overkomen. Ik neem de verantwoordelijkheid voor alles wat ik ervaar en leer om te kiezen voor gedachten die mij een gelukkig resultaat brengen.

Wat denk je hiervan? Wil je uitvinden of dit waar is? Dan geef ik je graag huiswerk mee, zodat je het zelf kunt ervaren. Dat doen leraren graag   ;-)

– Kijk de komende week welke gedachte je denkt op het moment dat je jezelf pijn doet. Bijvoorbeeld: je stoot je ergens aan, of je snijdt in je vinger, of je verstapt je. Zodra dat gebeurt vraag je aan jezelf: Welke gedachte was ik aan het denken? Welk gevoel had ik vlak voordat het gebeurde? Je hoeft het niet te analyseren. Het opmerken is voldoende –

Ik beloof dat over dit huiswerk geen overhoring komt. Maar het telt wel mee voor je eindresultaat.

Liefs, Nico