Galadriël

3587660-galadriel-the-hobbit

In een prachtig bos waar de bladeren altijd groen waren en de bloemen het hele jaar door bloeiden, woonde een elfenvolk. Het was een afgelegen gebied waar weinig mensen kwamen. En de mensen die er kwamen, zagen de elfen meestal niet. Simpelweg omdat ze er niet in geloofden of te druk waren met denken aan andere dingen.

Galadriël was aan het spelen in huis. Ze woonde in een schitterend boomhuis, waar haar familie al vele generaties lang had gewoond. Het huis was gemaakt van alles wat het bos hen te bieden had en werd verstevigd door elfenkracht. Als je je goed concentreerde, zag je dat er een lichte gloed vanaf straalde. Galadriël liep de trappen op naar haar kamer. Het was de hoogste plek in huis en dat was heel bijzonder. Vanaf haar kamer keek ze uit over de boomtoppen van het bos. Als je goed keek kon je de rand van het woud zien, waar de natuur geleidelijk overging in een heuvelachtig graslandschap met kabbelende beekjes met kristalhelder water. Ze hield ervan om uit haar raam te klimmen en op het dak van het huis te staan. Dan spreidde ze haar armen en snoof de heerlijk zoete geur van het bos en de aarde in. Wat hield ze veel van de bomen en de planten.

“Galadriël!”, riep haar moeder hard vanuit het raam. “Kom nu naar binnen. Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat ik niet wil dat je op het dak staat.” Beduusd en een beetje geschrokken kroop de prachtige elfendochter door het raam naar binnen. Ze ging op bed liggen en mijmerde wat voor zich uit. “Waarom reageerde haar moeder zo overdreven als ze op het dak stond? Elfen kunnen toch zeker vliegen?” Ze viel in slaap en droomde opnieuw dat ze op het dak stond. De kleuren, geuren en geluiden waren zo echt dat ze het verschil tussen wakker zijn en dromen niet kon onderscheiden. Het avondrood van de lucht, de vogelconcerten, die rijke geur, ze kon er geen genoeg van krijgen. “Galadriël!” Opnieuw riep haar moeder haar naar binnen. “Mama, het is goed. Er zal me niks gebeuren”, sprak ze in de zachte elfentaal. Toen werd ze wakker. Het was al ochtend. Ze rilde van de kou. Ze had de hele nacht met haar kleren aan op bed gelegen. “Hoe had de tijd zo snel kunnen gaan?”

“Galadriël, lieverd, kom je eten? Het is al laat en vandaag is een belangrijke dag”, riep haar moeder van beneden. Ze ging de wenteltrap af naar beneden en schoof aan de lange, eikenhouten tafel. Deze bijzondere tafel had haar altijd verbaasd. Alles in de elfenwereld was licht en zwierig. Dat kon ze niet van deze tafel zeggen. “Het is nog een wonder dat die niet door de vloer naar beneden stortte”, peinsde ze. Ze had het eigenaardige gevoel dat haar familie altijd al een beetje anders was. “Heb je lekker geslapen?”, vroeg moeder. De prachtige vrouw met haar goud glanzende haren keek haar zacht en liefdevol aan. Het voorval van gisteravond was al lang vergeten. Galadriël begon te vertellen over haar droom en wat ze in haar droom tegen haar moeder zei. “Het wordt tijd dat ik je meer vertel over wat er met Moeder is gebeurd”, sprak haar mama. De elfen noemde de moeders van de moeders, tot in alle generaties: “Moeder”. “Moeder stond lang, lang geleden net als jij op het dak, en toen scheerde er een grote adelaar over en die nam haar mee. Sindsdien hebben we niets meer van haar vernomen. Maar jouw droom heeft mij helpen inzien dat ik de angst om jou, mijn lieve dochter, op deze manier kwijt te raken, ongegrond is. Je bent vrij om daar te staan zo vaak je wilt.” Galadriël wist niet wat ze hoorde. Haar hart bonsde en ze had een rode blos op haar wangen. Ze besefte nu pas hoe belangrijk dat voor haar was geweest.

“Kom”, sprak haar moeder. “Ik ga je haar mooi maken en je deze nieuwe jurk aantrekken.” Ze pakte een schitterende jurk uit de kast. Hij was gemaakt van elfendraad. Hier moesten tientallen elfen dagen aan hebben gewerkt. “Vandaag is het elfenkoninginnedag en je mag de koningin een hand geven.” “Oh ja, dat is waar ook!” Galadriël kreeg het er nog steeds een beetje benauwd van als ze eraan dacht. Ze had eigenlijk liever haar oude spijkerbroek aan, maar ze begreep dat ze daarmee niet voor de dag kon komen om de koningin te ontmoeten.

In de middag was het zo ver. Alle elfen uit het bos kwamen samen rond een elfenvuur. Het vuur gaf een lichtblauwe gloed en was heerlijk warm. De vlammen dansten en de jonge elfen speelden ermee. Je kon je er niet aan verbranden. En toen, als uit het niets, stond daar hun koningin. Wat was ze mooi! Haar ogen straalden zo veel liefde en wijsheid uit! Haar fonkelende gewaad wapperde in de wind. “Lief kind”, sprak de koningin. Zo begon ze altijd haar toespraken. Iedereen voelde zich dan aangesproken. “Ik ben vandaag 973 jaar oud geworden en ben dankbaar je te mogen begeleiden op je reis.” Galadriël vroeg zich af welke reis de koningin bedoelde. “Op mijn verjaardag wil ik je een cadeau geven.” De koningin opende een gouden trommeltje met schroefdeksel en pakte er met duim en wijsvinger wat poeder uit. “Ga dicht bij elkaar staan, rond het vuur”, sprak ze verder. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan, dacht Galadriël, toen meer dan 500 elfen zich allemaal rond het vuur moesten verzamelen. Alle vleugels werden in elkaar gehaakt. Het gaf haar een warm en veilig gevoel. Toen strooide de koningin het poeder uit over het volk en een gloed van geluk vervulde het hele elfenvolk. Alle zorgen en verdriet waren weg. Alleen puur geluk vervulde het in elkaar gehaakte bolletje elfen. “Zoals je je nu voelt, lief kind”, ging deze indrukwekkende vrouw verder, “zo hoor je je altijd te voelen. Dat is je natuurlijke staat van Zijn. Als dat niet zo is, dan is er iets mis. Ik wil je vragen om naar huis te gaan en na te denken hoe je kunt terugkeren naar dit geluk als zorgen en verdriet mochten binnensluipen. En denk eraan”, eindigde de koningin, “dit poeder hielp je slechts herinneren wat altijd al het jouwe was. Deze kracht vind je in jezelf.” Ze vloog op de binnenste kring rond het vuur af en gaf Galadriël en alle anderen die daar stonden een hand.

maxresdefault

Zo ging het volk uiteen om na te denken over wat de koningin gezegd had. Galadriël vloog, half dronken van de persoonlijke ontmoeting met de koningin, naar huis. Ze ging onmiddellijk de wenteltrap omhoog naar haar kamer, deed haar raam open en klom het dak op. Het weidse gezicht over het woud en de frisse lucht deden haar goed. Ze haalde diep adem. “Wat een intense dag! Zou het werkelijk mogelijk zijn om altijd gelukkig te zijn? Hoe zou dat kunnen wanneer er erge dingen gebeurden zoals de verdwijning van Moeder? Daar kon niemand zich toch gelukkig bij voelen? Ze had het nog maar nauwelijks gedacht of een grote adelaar dook met luid gesuis vanuit de lucht naar beneden en greep Galadriël bij haar kraag. Ze kreeg amper lucht en werd zo door elkaar geschud dat ze niet meer wist wat boven of beneden was. “Wat gebeurde er? Waar was ze? Waarom was het opeens zo verschrikkelijk koud geworden?” Toen zag ze dat ze hoog in de lucht vloog. “Zo hoog had ze zelf nog nooit gevlogen. Oh nee, de adelaar! Wat kon ze beginnen?”

Na een korte tijd, het leken slechts enkele seconden, liet de adelaar haar plotseling los. “Help!” Maar meteen voelde ze een zachte ondergrond van veren en takken. Ze was in het nest van de adelaar beland. Ze had altijd gedacht dat het dak van haar boomhuis het hoogste punt van de wereld was. Maar nu bevond ze zich op een besneeuwde bergtop die honderden malen hoger moest zijn. De wind waaide guur over het nest. Binnenin het nest was het stil. De adelaar sloot een vleugel om Galadriël heen als bescherming tegen de kou. Met een heldere stem begon hij te spreken:

“Lief kind,

door iedereen bemind.

Door vuur en door ijs,

ik ondersteun je op je reis.

Voor elf en voor mens,

vertel me je dierbaarste wens.”

“Nou”, begon Galadriël verontwaardigd, “Ik zou willen weten waar Moeder is.” De adelaar kreeg een twinkeling in zijn ogen en sprak verder:

“Ook moeder is met mij heen gegaan.

Ik zag haar zomer en winter staan

op het dak in het elfenbos,

zacht als een kuiken,

slim als een vos.

In dit nest is zij geïnitieerd

opdat zij het volk goed regeert.

Ook ik ben slechts een pion in het spel

en volg een hoger bevel

om de Bron van dienst te zijn,

waarin alles Eén is,

groot en klein.”

“Dus…”, begon Galadriël, “Moeder is de koningin?” Dit keer boog de adelaar diep, als bevestiging op haar vraag. Galadriël was geschokt. Moeder was zo dichtbij en niemand had het geweten. De adelaar ging verder:

“Op deze bijzondere dag is het mijn taak om jou in te wijden

en het pad van het egoïsme te mijden.

Alleen dan zal ook jij een goede koningin zijn,

zuiver en rein”

Nu begon het Galadriël echt te duizelen. Sprak de adelaar over haar koningschap? Maar alles begon op haar plek te vallen. De droom die ze had gehad over hoe ze haar moeder had verteld dat ze veilig was op het dak. De verjaardag van de koningin. De hand die ze van haar had gekregen. En tenslotte de opdracht die het volk had meegekregen. Alles leek zo mooi als een puzzel in elkaar te passen. Het was allemaal een voorbereiding geweest op een nieuwe fase in het koningschap. Alsof de adelaar wist wat Galadriël dacht, eindigde hij:

“Wees maar niet bang.

De wissel van het koningschap duurt nog lang.

Er is nog veel tijd

waarin ik jou voorbereid.

Ik zal je onderwijzen.

Niemand mag het weten.

Het volk zal je prijzen.

Je grootsheid is niet te meten”

En met die woorden zette de adelaar Galadriël op haar rug. Met een grote sprong doken ze de diepte in en na een duizelingwekkende vlucht zat ze weer op het dak van haar eigen huis. “Had ze dit nou allemaal gedroomd? Nee, daar was het té echt voor geweest. Ook een veer uit het nest, die was blijven plakken aan haar elfenjurk, was het stille bewijs dat wat er zojuist gebeurd was niet slechts een betekenisloze droom was geweest. “Wanneer zou haar volgende ontmoeting met de adelaar zijn? Zou iemand het gemerkt hebben?” Ze besloot er niet meer over na te denken. Het zal vanzelf wel duidelijk worden. En wat betreft de vraag die de koningin (Moeder!) het volk vanmorgen stelde: Daar had ze al wel een antwoord op. Ze zou haar leven wijden aan het helpen van alle wezens. Iedere dag. Dat zou haar helpen om de hele dag door gelukkig te zijn en angst en verdriet voorgoed achter zich te laten.

“Galadriël!”, riep haar moeder onder aan de wenteltrap. “Eten!” “Ja mam, ik kom eraan.”

thumb-1920-516991

Opruimwoede?

opruimen

Ken je dat? Je hebt al heel lang in je hoofd om je kamer, je huis of je werkplek op te ruimen, maar het komt er niet van. Iedere keer verzin je een andere reden om het uit te stellen. De plicht roept, de onderhuidse irritatie groeit en dan op een dag hou je het echt niet meer. Eindelijk veeg je alles aan de kant en begin je aan dit zo lang uitgestelde project.

Heel mogelijk denk je na afloop: “Wow, dat viel best mee! Gelukkig heb ik alles weer op orde.” Of misschien denk je: “Pfff, het is eindelijk af. Mijn hemel, wat ben ik blij dat ik me hier doorheen heb geworsteld.” De ene beleving is wat positiever dan de andere, maar in beide gevallen was het iets waar je tegenop zag en wat je liever niet deed.

Velen ervaren een wereld waarin het leven keihard lijkt te gaan. Je e-mailbox zit elke dag weer vol, de kranten van de afgelopen week liggen er nog onaangeraakt bij en je agenda lijkt wel een kunstwerk van afspraken en notities. Maar omdat je zo geïnspireerd bent, heb je tóch besloten om mee te helpen aan een nieuw initiatief en geef je je toch op voor die aanvullende cursus. En naast dat alles staan wellicht je familie en vrienden bovenaan je agenda. En hoe zit het met tijd voor jezelf? Even helemaal niks? Tijd om te voelen hoe het met je gaat en het goed te hebben met jezelf tot in het diepst van je kern?

Komt deze omschrijving je bekend voor? Wie herkent zich hier niet in meer of mindere mate in? Allereerst is er natuurlijk de keuze om niet in die drukte mee te gaan. Gewoon lekker Zen op je eigen eilandje. Maar de enorme hoeveelheid energie die in deze tijd beschikbaar is om je leven expressie te geven, is er! Je kunt er ook voor kiezen om in deze snelle wereld mee te gaan. Maar dan is het van groot belang om je zaken op orde te houden. Of kan je je helemaal overgeven aan je innerlijke leiding die je van moment tot moment laat weten wat je moet doen zonder dat je het zelf plant?

Dat laatste is mijn intentie. En dat wens ik jou ook toe. Dan wordt het contact met je innerlijke leiding je hoofdtaak van de dag en alles wat je dan doet is goed. Als je nog niet op deze plek bent en je verlangt hier wel naar, dan heb ik de volgende overweging voor je: Laat het opruimen en ordenen van je leven geen doel op zich worden. Als je hier geen held in bent en hier ook geen plezier in hebt, stel jezelf dan niet als doel om morgen de hele kast te hebben uitgemest. Laat scheppen van orde in de chaos zoiets worden als een wandeling door het park. Je hoeft niet per se van de ene naar de andere kant van het park te lopen. Gewoon wandelen en genieten is het doel.

Zo kan opruimwoede getransformeerd worden tot opruimgeluk. Gewoon een uurtje opruimen zonder einddoel, steeds weer afgestemd op je innerlijke leiding. Gewoon een beetje rondstruinen in het woud van je dagelijks leven. Eén ding tegelijk. Laat het een reflectie zijn van je innerlijke staat. Ruimte in je geest. Geniet ervan! Neem een extra teug adem en blijf jezelf herinneren dat je gewoon aan het wandelen bent en niet naar de andere kant van het park hoeft.

Zie je dat nu al niet zitten? Misschien dan juist doen, want er wacht een doorbraak op je. Plan desnoods één vast moment per week waarop je je opruimgeluk gaat beoefenen. Net zo lang totdat je je hart erin stopt. Zorg dat niks of niemand je van dat moment afhoudt. Dan begin je te leren dat het opruimen van jouw materiële wereld, ook het opruimen van je geestelijke wereld is. Pas op, want je zou weleens zo’n opgeruimd gelukspersoon kunnen worden die altijd zijn bed op maakt en zijn schoenen netjes naast elkaar neerzet. Maar jij bent gelukkig, want je weet diep vanbinnen dat je met al die kleine dingen je hogere Zelf dient.

998524_54637690

Wees gelukkig!

happinessAls je moe thuis komt van je werk en je hebt nog van alles in huis te doen, onthoud waarom je het doet.tekst-versiering

Als je veel pijn hebt en je lijkt aan niks anders meer te kunnen denken, adem dan diep naar je buik en weet dat God/ Liefde in ieder moment voor je zorgt.tekst-versiering

Als het leven over je heen lijkt te stromen en je moet allemaal belangrijke beslissingen nemen, neem jezelf dan niet te serieus.
tekst-versiering

Als alles op rolletjes lijkt te lopen en zelfs de kranten schrijven over je, neem jezelf dan niet te serieus.
tekst-versiering

Als je denkt dat je het allemaal niet alleen kunt, weet dan dat je voor het eerst gelijk hebt.
tekst-versiering

Als je niks meer lijkt te begrijpen, wees dan lang genoeg stil om te weten dat alles goed is.
tekst-versiering

Als je niet in contact bent met een reden om gelukkig te zijn, wees dan gelukkig zonder reden.
tekst-versiering

Geluk is een keuze. Als je dit hebt geleerd, geef het door aan de volgende.

 hart-roos

Wat kan ik voor je doen?

Weerzin-naar-school-1

Heeft u kinderen, of kent u kinderen die aan het eind van de vakantie zeggen: “Jééh, morgen begint school weer!” Volgens mij gebeurt dat bij hoge uitzondering, nietwaar? Dat vat meteen dit artikel samen: Het onderwijs is toe aan een structurele verandering, net zo lang totdat de overgrote meerderheid van de leerlingen na de vakantie staat te trappelen om weer naar school te gaan.

Het instituut onderwijs heeft lang genoeg bepaald wat een leerling moet of niet moet. Het wordt tijd om de leerlingen persoonlijk te vragen wat en hoe ze willen leren met onze hulp. Kinderen komen in deze tijd met heel bijzondere kwaliteiten op aarde. Velen van hen hebben geen voorbeeld van iemand die hen is voorgegaan. Het zijn dappere pioniers die met veel respect en geduld begeleid dienen te worden. Zij zijn hier om iets nieuws te brengen, niet om de huidige maatschappij voort te zetten. En dat is maar goed ook, als we kijken wat voor een potje we er nu wereldwijd van maken. 

“Ja maar we kunnen toch trots zijn op de technologische ontwikkelingen?” Ten koste van wat? Vereenzaming? Gezondheidsklachten? Complete afhankelijkheid van Big Brother die alle touwtjes in handen heeft?

“Meer leerlingen halen een hbo- of universitair diploma”. Dat klopt. Komt dat doordat de leerlingen meer hebben geleerd of komt dat doordat de lat van veel opleidingen steeds lager komt te liggen? Volgens mij, in veel gevallen, door het laatste. In de jaren dat ik nu lesgeef zie ik steeds meer onderwerpen uit het wiskundeprogramma verdwijnen. Waar bijvoorbeeld vijf jaar geleden kans rekenen en Pythagoras nog vrolijk in de boeken stonden, is nu een lege plek ontstaan of is er hooguit een vrije keuze voor deze onderwerpen te vinden. En nu heb ik het alleen over rekenen op het mbo. 

Moeten we dan de duimschroeven weer aanzetten en de leerlingen er flink van langs geven met (nog) meer stompzinnige feitjes waarvan het verband met het dagelijks leven vaak ver te zoeken is? Nee, dank je!!! Ik zou graag zien dat we op zielsniveau gaan begeleiden. Begeleiding vanuit gelijkwaardigheid en met oprechte betrokkenheid van leerling en leerkracht, over en weer. Daarbij horen vragen zoals: Wat schuilt er achter een persoon, onder de oppervlakte? Welke diepe verlangens draagt iemand bij zich? Waarom kruisen juist deze leerling en leraar elkaars pad?

Zijn dit allemaal mooie woorden die onmogelijk concreet gemaakt kunnen worden in de praktijk? Een betere vraag vind ik: Zouden bovenstaande idealen niet vanzelfsprekend en natuurlijk worden zodra een kind van jongs af aan ervaart dat school een fijne, veilige plek is waar je zelf kunt aangeven wat je wilt leren? Kan een kind dat dan zelf? Jazeker. Sterker nog, iedere leerling moet het zelf bepalen. Zodra er voor je gekozen wordt, geef je je kracht en uniek-zijn uit handen. Ieder mens wil van nature gelukkig zijn en zal zijn eigen innerlijke wijsheid volgen om dit na te streven, tenzij je je macht uit handen geeft en anderen voor je laat bepalen wat je wel en niet moet doen. En dat begint voor de meesten al als baby…

“Wat kan ik voor je doen?” Ik vind dat dat de basisvraag zou moeten zijn die we iedere leerling op iedere school zouden moeten stellen. Dat betekent duizend leerlingen met duizend verschillende opleidingstrajecten. Is dat mogelijk? Zeker!

Het huidige onderwijssysteem is gericht op het beheersen van een vooraf bepaald curriculum waaraan alle leerlingen met hetzelfde onderwijsniveau moeten voldoen. Er wordt van tienduizenden leerlingen verwacht dat ze allemaal hetzelfde moeten beheersen. Goed, je mag een profiel kiezen, maar nog steeds word je als leerling behandeld als een eenheidsworst.

Ik geef onder andere les op een democratische school en een vrije school. Mijn ervaring is dat deze leerlingen veel ruimte krijgen om op hun eigen unieke wijze te werken met de aangeboden leerstof. Deze leerlingen zijn vaak heel creatief en hebben een sterk ontwikkelde persoonlijkheid. Fantastisch! Maar vervolgens moeten ze toch nog het landelijke examen doen. Dat vind ik zó jammer…

Ik heb een visie waarin leerlingen zich niet voorbereiden op een examen, maar op een bepaald beroep. Hierbij wordt de middelbare school en het beroepsonderwijs samengebracht. Zodra een leerling weet welk beroep of welke beroepsgroep hij/zij wil kiezen, wordt het definitieve leerplan opgesteld. Het examen behelst een jaar stage bij een bedrijf/organisatie waarin de leerling zijn gekozen beroep kan toepassen. De stagebegeleider en de werkgever bepalen of de stagiair voldoende heeft gefunctioneerd en schrijven hier dan een uitgebreid rapport over. Dit rapport is dan je diploma. Laat die cijferlijst maar lekker weg! Zo blijft ieder uniek.

Werkgevers krijgen hiermee een goed beeld van wie ze in huis halen bij een sollicitatie. Want een stagerapport zegt veel meer dan een diploma waarop vooral cijfers staan. Ook de leerling weet precies waar die aan gaat beginnen. En als hij/zij verder wil leren of een ander beroep wil kiezen dan kun je lekker weer naar school. :-) 

Natuurlijk vraagt dit om een heleboel individuele aandacht. Die kunnen de docenten niet alleen geven. Ouders, ambulante begeleiders en onderwijsassistenten zouden hierin een belangrijke rol kunnen spelen. Hier valt nog veel over te zeggen en te puzzelen voordat deze visie praktijk kan worden. Maar we moeten ergens starten…

Op deze manier zijn we eindelijk af van de pijnlijke situatie waarin een leerling compleet passieloos school afmaakt om maar een papiertje op zak te hebben. Dat is iets waar we volgens mij zo snel mogelijk van af moeten. “Hoe kan ik je helpen?” Dat gaan we vanaf nu als begeleiders aan de leerlingen vragen… om gelukkig en vol passie te leren en te groeien tot een uniek, out-of-the-box-cadeautje voor de wereld.

 
jumeirah-beach-hotel-team-building-hero

Easy, Simple & Total Surrender

druppel op blad
Look at a drop of water
Pure and simple
Shining in the reflection of the sunlight
It finds rest
Wherever it is
Shining his beauty for whomever is around
No doing
Just being
No moving
Merely being moved
To whatever destination that comes
The drop has no plans to become water
For it knows already what it is
His outer edges are not fooling him
They merely make him shine better
Where does it go?
Where is the end?
We will find out in a moment
A moment of surrender
An easy, simple and total surrender
zonsondergang2

Van geven word je rijker

geven maakt rijk

Als je iemand € 100,- geeft, dan ben je het zelf kwijt. Als geven wordt geassocieerd met verlies dan zal het nooit écht voldoening geven. Zou er een andere manier zijn?

Wat zou jou meer raken: iemand die jou een dure ring geeft zonder enige vorm van contact, of een kind dat jou vol trots een tekening geeft die speciaal voor jou is gemaakt? Waarschijnlijk de laatste, niet? Daar gebeurt iets wat niks met materiële waarde te maken heeft. Wat er werkelijk gedeeld is, is een idee. Het idee van het kind zou zoiets kunnen zijn als: Ik vind je lief, dank je wel. Hoe voelt dat voor jou als ontvanger? En hoe zou het voor het kind zijn als je de tekening achteloos zou aannemen? Het cadeau van het kind krijgt pas echt betekenis als je het met open armen hebt ontvangen. Hoe meer Liefde en dankbaarheid je voelt, hoe blijer het kind waarschijnlijk zal reageren.

Is het kind nu dit idee kwijt? (ik vind je lief, dank je wel) Of is het door het te delen meer geworden? En als ik de tekening na een maand van het prikbord haal en aan mijn buurmeisje geef die er vol bewondering naar heeft zitten kijken?

Als geven niet om materie gaat, maar om ideeën/ intenties, dan wordt het alsmaar meer. Cool toch?! Nog mooier: Een liefdevol gebaar dat écht ontvangen wordt gaat nooit meer verloren. Het kan hooguit vergeten worden. Dan wacht het in het diepst van ons binnenste totdat het weer naar boven mag komen. Vroeg of laat zal er iets op ons pad komen dat deze herinnering kietelt/ triggert waardoor ze weer levend wordt. En dan is er maar 1 nuttig ding dat je er mee kunt doen: Het doorgeven aan de volgende. Doe eens gek, en geef met heel je Hart! En als iemand jou iets wil geven, neem er de tijd voor om het echt te ontvangen. Ik hou van je. Dank je wel!

Tip voor een mooie film: “Pay it forward”

payitforward

Vergeving als sleutel tot geluk

Vergeving als sleutel tot gelukHoe zie jij jezelf? Voel jij je schuldig? Ben je gekwetst? Ben je ongelukkig? Of ben je boordevol geluk en dankbaarheid? Wat je antwoord hierop is, is het antwoord op de eerste vraag: “Hoe zie jij jezelf?” Meestal identificeren we ons met een ervaring die we hebben. Je hebt een ervaring van ongeluk en je zegt: “ik ben ongelukkig”. Of je hebt een ervaring van verliefd zijn en je zegt: “Ik ben verliefd”.

Ik nodig je uit om al deze ervaringen te zien als gedachten die komen en gaan. Zoals golven in de zee. Je bent niet de golf, je bent de zee. En hoe dieper je in jezelf gaat, hoe minder de golven een rol spelen.

Een ander voorbeeld: Je gedachten zijn als televisiekanalen en jij bent de toeschouwer met de afstandsbediening. Is er een kanaal wat je niet aanstaat? Dan laat je hem toch weer gaan, en klik je naar een volgende zender? Tenzij je er bang voor bent of je er voor schaamt,… dan zou het wel eens goed kunnen zijn om er naar te kijken. (zonder kussen voor je hoofd) Net zo lang totdat je echt kunt voelen dat je er geen waarde meer aan hecht. Dan is het tijd om door te zappen.

Als je herkent dat je niet vol van geluk bent en dat onzekerheid vaak een schaduw werpt over je bestaan, mag ik je dan helpen om door te klikken naar een andere zender? De sleutel ligt namelijk bij hoe je over een ander denkt. Focus jij je op de fouten van de ander? Dan zal je die in jezelf zien. Focus jij je op het licht in de ander? Dan zal je het licht in jezelf herkennen.

Wat is dat dan; het licht in de ander zien? Dat is wat vergeving is. Het is niet de fouten in de ander zien en ze dan kwijtschelden. Dat lukt namelijk niet. Zodra je de fouten in de ander hebt gezien, zie je ze in jezelf. Ik heb geleerd dat vergeving betekent dat je voorbij de vorm kijkt. Voorbij iemands persoonlijkheid. Het is kijken met je hart. Het is je verbinden met iets dat onveranderlijk is en heel aantrekkelijk. Het is de moeite waard om te oefenen om dit in de ander te zien. En als je het in één iemand ziet, dan kun je het in alles en iedereen zien. Nu is de weg vrij om van jezelf te houden. Dat noem ik geluk.

I love me

De kracht van samenwerken

IMG_6007Samenwerken doen we de hele dag. Vanaf het eerste moment dat je wakker wordt. Je doet het licht aan… Waar komt dat licht vandaan? Wie heeft het mogelijk gemaakt dat er een stroom elektronen door een metalen draad naar je huis komt? Je neemt een douche; Zelfde verhaal met het water. En wat is er gebeurd met het pak sinaasappelsap in de koelkast? Wie zijn er allemaal bij betrokken? Daar zit letterlijk een hele wereld achter. Want het is niet alleen die sinaasappelboer, de loodgieter van de sapfabriek en de supermarktmanager. Het is ook de wegenbouwer die een weg heeft aangelegd waarover het transport plaatsvindt en het dochtertje van de manager die met haar glimlach iets wakker maakt bij papa waardoor hij zijn werk doet zoals hij het doet. Het is werkelijk allemaal met elkaar verbonden.

Mooi! Maar hoe verbonden voel jij je? Hoe bewust ben jij je van die hele wereld? Luister je naar anderen? Of denk je vooral te moeten praten? Herken je de behoefte gehoord te willen worden? Misschien zou je zelfs wel willen schreeuwen om je stem te laten klinken? Wat zit er achter die behoefte om te willen overschreeuwen? Waarom is jouw stem zo belangrijk?

Ik kwam een uitspraak tegen op internet van Norman S. Hidle:

IMG_6030

“A group becomes a team when each member is sure enough of himself and his contribution to praise skills of the others.”

Wat hij volgens mij zegt is dat zodra we niet meer de behoefte voelen om bevestiging van anderen te krijgen, er automatisch ruimte ontstaat om het beste van die ander te willen zien en naar boven te laten komen.

Zou de behoefte om te overschreeuwen voortkomen uit een verlangen bevestiging van anderen te krijgen dat je goed genoeg bent? Heb je dat écht nodig? Word eens stil en keer naar binnen. Laat de stilte je vertellen wie je bent. Durf je te midden van een tornado van gedachten te gaan staan en je gedachten te observeren zonder er iets mee te doen? Na de storm komt stilte… Is er dan nog behoefte aan zelfbevestiging? En als je antwoord “Ja” is, ben je bereid die bevestiging in Jezelf te vinden in plaats van bij een ander?

In het zoeken van bevestiging bij een ander ontstaat er competitie. Want anderen willen ook aandacht. Maar zodra je dit niet meer nodig hebt, kun je de ander de hemel in prijzen. Dit hoeft niet per se in woorden, het kan ook een stille kracht zijn. Anderen zullen het prettig vinden om bij je in de buurt te zijn of om met je samen te willen werken. Ze zullen meer zelfvertrouwen krijgen en zo hun zekerheid weer kunnen delen met de volgende.

Waar twee of meer met dezelfde intentie samenkomen, daar kunnen wonderen gebeuren. We overstijgen de som van de delen en vormen samen iets groters. Een andere manier om dit uit te drukken is: 5+5=11. Ben jij bereid meer te gaan luisteren dan te spreken? Ben jij bereid het beste in de ander te willen zien? Hou je vast, want dan gaan wonderen gebeuren.

IMG_6011

Wie denk je wel dat je bent?

Stone-Rolled-Away

Is doodgaan het einde? Is doodgaan überhaupt mogelijk? Ben je avontuurlijk genoeg om samen met mij, met een open houding, hiernaar te kijken? Ben je bang voor de dood? Als je doodgaat, wie of wat denk je dan dat er doodgaat? Geloof je dat er niks is na de dood? Of geloof je in een leven na de dood? En waar baseer je dat op? Is dat je meest logische conclusie op basis van een collectie van verschillende ervaringen die je opdoet in je leven? En wie zegt je dat deze ervaringen op waarheid berusten? Dachten we niet allemaal dat Pythagoras gek was toen hij als visionair beweerde dat de aarde rond moest zijn? Denk je dat dit nu anders is met overtuigingen van deze tijd?

Een overtuiging die tot op de dag van vandaag “leeft”, is de overtuiging dat je doodgaat. Vroeg of laat. Mijn vraag aan jou is: Wie denk je wel dat je bent? Ben je er van overtuigd dat je een lichaam bent? Lichamen gaan inderdaad dood. Lichamen ontstaan door celdeling, worden geboren, groeien, takelen af en ontbinden. Geloof je werkelijk dat je dat bent? En als je dat denkt, hoe zou je het vinden om deze gedachte te heroverwegen? Veel slechter kan het toch niet worden…?

Ik heb lang gedacht een compromis te kunnen sluiten door te geloven een lichaam te zijn met een goddelijke kern erin. Maar waar in mijn lichaam zit dat dan?… In mijn hoofd? In mijn fysieke hart? Hahaha, dat past niet! Ik ben of een lichaam of de goddelijke kern. Zodra ik een compromis probeer te sluiten, sluit ik mijn goddelijke kern buiten mijn bewustzijn. God doet niet aan compromissen.

Mijn blogs zijn ingedeeld in alinea’s. Je doet er goed aan om even te stoppen met lezen na iedere alinea. Neem een paar teugen adem. Overweeg waar dat wat je zojuist hebt gelezen waar is in jou. Komt er weerstand boven? Wakkert het een vuur in je aan? Geef het de ruimte. Ervaar wat je moet ervaren. Daar kun je niet omheen.

Tijd voor de volgende alinea?

Zeg eens: “IK BEN…” En vul daarachter niks in. Laat het zijn zoals het is. Laat het stil worden. Laat de “leegte” gevuld worden met de Ik-Ben-Aanwezigheid. Je kunt het nu doen terwijl je dit leest. Als je tegelijk om hulp vraagt van het Goddelijke (Onze bron, God, Liefde, Engelen, Licht) kan het je getoond worden…

Dat wat je getoond wordt, hoef je niet te begrijpen. Het is wat het is. Door het in te vullen of te interpreteren, begrens je het. Het kan niet meer zijn wat het is. Je bent puur Bewustzijn. Jouw gedachten creëren jouw ervaringen. Alle overtuigingen die je hebt worden op een manier uitgedrukt in vorm. Je bent wat je denkt dat je bent. Hoe groot wil je denken? Hoe ver sta jij jezelf toe te gaan? Dit is een hele krachtige boodschap en het verandert je leven zodra je je er voor opent. Geef je het een kans?

Liefs, Nico

ohm