Ik ben mezelf. Ik besta zo lang als ik mij kan herinneren. Om me heen zijn er meer van mijn soort. Ik voel me enorm tot hen aangetrokken. Toch blijf ik mezelf op mezelf.

Ik ben op reis. Ik weet niet waarheen of waarom. Al wat ik weet, is dat ik me verplaats. En hoe meer ik me verplaats, hoe dichter mijn soortgenoten bij me komen. Het is heel gek; ik wil graag samenvloeien en tegelijk maakt die gedachte me bang.

Op de momenten dat ik bang ben, stop ik met verplaatsen. Terug gaan kan ik niet en verder reizen ook niet. Stilstaan is niet goed voor mij. Dat heb ik ontdekt. Hierdoor verdamp ik en word ik kleiner. En dat is zeker geen prettige ervaring. Iedere keer als ik mijn angst opzij zet en voor vertrouwen in mezelf kies, reis ik weer verder.

Op dit onbewaakte moment vloei ik samen met een ander. De ervaring is onbeschrijfelijk en oh zo heerlijk. Het is alsof er iets heel vertrouwds in mij wakker wordt gemaakt. Het is onmogelijk de oude ik te blijven en geen doen om nog onderscheid te maken tussen mij en de ander.

En zo reist mijn nieuwe zelf verder. Andere soortgenoten komen in zicht. Ondanks de fantastische ervaring van het samenvloeien blijft de angst ervoor opkomen. Op die momenten brengt angst mijn reis tot stilstand. In momenten van overgave vloei ik samen en groei ik. Naar mate ik groter word, gaat mijn reis steeds sneller. Geregeld vindt er een samenvloeiing plaats. Het is een fantastisch gevoel en werkt aanstekelijk. Ik  wil nog groter worden. Niet dat ik een keuze heb…

Als een waterval rol ik naar beneden. Het begint me te duizelen. Het is onbegonnen werk om nog te begrijpen wie ik ben. Het enige wat in mij leeft is: “Meer, meer, meer van dit.” Ik ben me gewaar van een stem in mij. Die stem begeleidt mij en zegt dingen als: “Kom maar; Een beetje naar links; Een beetje naar rechts; Ga maar; Tijd om samen te vloeien.”

Ik ben niet meer ik. Mijn gedachten zijn samengevloeid met anderen tot een stroom van gedachten. En ook deze stroom gaat steeds sneller en vloeit samen tot een grotere stroom. Ik, die niet meer ik ben, besluit me Ik-ben te noemen. En alles waar ik mee samenvloei is Ik-ben.

Nu… is het stil. Een zee van stilte. Ik ben me geen beweging meer gewaar. Mijn reis is over. Het is goed. Ik ben thuis en voel me gelukkig. Ik besef dat ik dit diep van binnen altijd al heb geweten, want in ieder stuk van mij klinkt de stem die roept en aanmoedigt om naar huis te komen.