Opruimwoede?

opruimen

Ken je dat? Je hebt al heel lang in je hoofd om je kamer, je huis of je werkplek op te ruimen, maar het komt er niet van. Iedere keer verzin je een andere reden om het uit te stellen. De plicht roept, de onderhuidse irritatie groeit en dan op een dag hou je het echt niet meer. Eindelijk veeg je alles aan de kant en begin je aan dit zo lang uitgestelde project.

Heel mogelijk denk je na afloop: “Wow, dat viel best mee! Gelukkig heb ik alles weer op orde.” Of misschien denk je: “Pfff, het is eindelijk af. Mijn hemel, wat ben ik blij dat ik me hier doorheen heb geworsteld.” De ene beleving is wat positiever dan de andere, maar in beide gevallen was het iets waar je tegenop zag en wat je liever niet deed.

Velen ervaren een wereld waarin het leven keihard lijkt te gaan. Je e-mailbox zit elke dag weer vol, de kranten van de afgelopen week liggen er nog onaangeraakt bij en je agenda lijkt wel een kunstwerk van afspraken en notities. Maar omdat je zo geïnspireerd bent, heb je tóch besloten om mee te helpen aan een nieuw initiatief en geef je je toch op voor die aanvullende cursus. En naast dat alles staan wellicht je familie en vrienden bovenaan je agenda. En hoe zit het met tijd voor jezelf? Even helemaal niks? Tijd om te voelen hoe het met je gaat en het goed te hebben met jezelf tot in het diepst van je kern?

Komt deze omschrijving je bekend voor? Wie herkent zich hier niet in meer of mindere mate in? Allereerst is er natuurlijk de keuze om niet in die drukte mee te gaan. Gewoon lekker Zen op je eigen eilandje. Maar de enorme hoeveelheid energie die in deze tijd beschikbaar is om je leven expressie te geven, is er! Je kunt er ook voor kiezen om in deze snelle wereld mee te gaan. Maar dan is het van groot belang om je zaken op orde te houden. Of kan je je helemaal overgeven aan je innerlijke leiding die je van moment tot moment laat weten wat je moet doen zonder dat je het zelf plant?

Dat laatste is mijn intentie. En dat wens ik jou ook toe. Dan wordt het contact met je innerlijke leiding je hoofdtaak van de dag en alles wat je dan doet is goed. Als je nog niet op deze plek bent en je verlangt hier wel naar, dan heb ik de volgende overweging voor je: Laat het opruimen en ordenen van je leven geen doel op zich worden. Als je hier geen held in bent en hier ook geen plezier in hebt, stel jezelf dan niet als doel om morgen de hele kast te hebben uitgemest. Laat scheppen van orde in de chaos zoiets worden als een wandeling door het park. Je hoeft niet per se van de ene naar de andere kant van het park te lopen. Gewoon wandelen en genieten is het doel.

Zo kan opruimwoede getransformeerd worden tot opruimgeluk. Gewoon een uurtje opruimen zonder einddoel, steeds weer afgestemd op je innerlijke leiding. Gewoon een beetje rondstruinen in het woud van je dagelijks leven. Eén ding tegelijk. Laat het een reflectie zijn van je innerlijke staat. Ruimte in je geest. Geniet ervan! Neem een extra teug adem en blijf jezelf herinneren dat je gewoon aan het wandelen bent en niet naar de andere kant van het park hoeft.

Zie je dat nu al niet zitten? Misschien dan juist doen, want er wacht een doorbraak op je. Plan desnoods één vast moment per week waarop je je opruimgeluk gaat beoefenen. Net zo lang totdat je je hart erin stopt. Zorg dat niks of niemand je van dat moment afhoudt. Dan begin je te leren dat het opruimen van jouw materiële wereld, ook het opruimen van je geestelijke wereld is. Pas op, want je zou weleens zo’n opgeruimd gelukspersoon kunnen worden die altijd zijn bed op maakt en zijn schoenen netjes naast elkaar neerzet. Maar jij bent gelukkig, want je weet diep vanbinnen dat je met al die kleine dingen je hogere Zelf dient.

998524_54637690

Vergeving als sleutel tot geluk

Vergeving als sleutel tot gelukHoe zie jij jezelf? Voel jij je schuldig? Ben je gekwetst? Ben je ongelukkig? Of ben je boordevol geluk en dankbaarheid? Wat je antwoord hierop is, is het antwoord op de eerste vraag: “Hoe zie jij jezelf?” Meestal identificeren we ons met een ervaring die we hebben. Je hebt een ervaring van ongeluk en je zegt: “ik ben ongelukkig”. Of je hebt een ervaring van verliefd zijn en je zegt: “Ik ben verliefd”.

Ik nodig je uit om al deze ervaringen te zien als gedachten die komen en gaan. Zoals golven in de zee. Je bent niet de golf, je bent de zee. En hoe dieper je in jezelf gaat, hoe minder de golven een rol spelen.

Een ander voorbeeld: Je gedachten zijn als televisiekanalen en jij bent de toeschouwer met de afstandsbediening. Is er een kanaal wat je niet aanstaat? Dan laat je hem toch weer gaan, en klik je naar een volgende zender? Tenzij je er bang voor bent of je er voor schaamt,… dan zou het wel eens goed kunnen zijn om er naar te kijken. (zonder kussen voor je hoofd) Net zo lang totdat je echt kunt voelen dat je er geen waarde meer aan hecht. Dan is het tijd om door te zappen.

Als je herkent dat je niet vol van geluk bent en dat onzekerheid vaak een schaduw werpt over je bestaan, mag ik je dan helpen om door te klikken naar een andere zender? De sleutel ligt namelijk bij hoe je over een ander denkt. Focus jij je op de fouten van de ander? Dan zal je die in jezelf zien. Focus jij je op het licht in de ander? Dan zal je het licht in jezelf herkennen.

Wat is dat dan; het licht in de ander zien? Dat is wat vergeving is. Het is niet de fouten in de ander zien en ze dan kwijtschelden. Dat lukt namelijk niet. Zodra je de fouten in de ander hebt gezien, zie je ze in jezelf. Ik heb geleerd dat vergeving betekent dat je voorbij de vorm kijkt. Voorbij iemands persoonlijkheid. Het is kijken met je hart. Het is je verbinden met iets dat onveranderlijk is en heel aantrekkelijk. Het is de moeite waard om te oefenen om dit in de ander te zien. En als je het in één iemand ziet, dan kun je het in alles en iedereen zien. Nu is de weg vrij om van jezelf te houden. Dat noem ik geluk.

I love me