Het Universum van Licht

© Anje Rasker

Op Xiam, 1 van de 373 planeten die rond de Centrale zon draaien wordt een groep zielen uitgenodigd door de Heer van de Centrale zon. Een prachtig stralend wezen glimlacht de genodigde zielen toe. “We zijn bijna klaar met het opschonen van het Universum. Alleen in de uiterste uithoeken is er nog werk te doen. Jullie zijn door de centrale raad uitgekozen om ervoor te zorgen dat ook deze plekken deel worden van het Universum van Licht. Willen jullie dat doen?” Op dit eervolle verzoek zeggen de zielen graag ja.

De heer knikt instemmend en vervolgt: “Jullie moeten weten dat je naar een planeet gaat waar zielen worden geboren als mensen. De mensen daar zijn verward en zullen jullie in eerste instantie niet verwelkomen. Ze hebben geen besef van het Universum van Licht en dat zij hier deel van uitmaken. Maar ze dragen deze herinnering wel bij zich. Het is jullie taak om deze kennis te heractiveren.” De zielen knikken eenstemmig dat ze het begrepen hebben. “De enige manier om jullie op deze planeet te intergreren is door jullie herinneringen te verbergen. We zullen ze aan jullie meegeven als vermomde codes in de cellen van jullie lichamen. Ze worden geactiveerd zodra je wordt geboren. Als dat gebeurt zul je je doel van je reis herinneren. Je zult onze steun voelen en weten dat je nooit alleen bent. Wij zullen jullie steunen bij iedere stap die je zet. Jullie zullen altijd op precies het juiste moment op de juiste plaats zijn om jullie werk te kunnen doen.”

Er valt een stilte. Het licht van de zielen is meer gaan stralen. De Heer kijkt de zielen met een intense aanwezigheid aan. Dan vervolgt hij: “Met jullie herinnering aan het Licht kunnen jullie het Licht en de Kennis in de andere mensen herkennen. Hierdoor worden de codes van Licht ook bij hen geactiveerd. Vanaf dat moment zal er meer vreugde en dankbaarheid zijn voor wat jullie komen brengen. En denk eraan: Je zult niet hoeven uit te leggen wie je bent of wat je komt doen. Doe gewoon je werk. Begrepen?”

Al het afzonderlijke Licht van de groep is zich gaan samenbundelen tot een enorme bol van Licht. En zo begint de reis naar de planeet die Aarde heet. Ze krijgen nog een laatste boodschap mee: Vergeet nooit om onze steun te vragen. Alleen dan zijn wij in staat je te helpen.

En zo komen de zielen aan op aarde. Sommigen manifesteren zich binnen dezelfde familie. Voor anderen duurt het jaren voordat ze hun zielenfamilie weer ontmoeten. Steeds als twee zielen van de centrale zon elkaar ontmoeten, spatten de vonken van blijdschap er vanaf. En dat blijft niet onopgemerkt door het thuisfront. Vreugde en dankbaarheid groeien. Het kan niet lang duren of ook deze uithoeken van het Universum van Licht zullen ten volle gaan stralen.

Iedere lichtwerker volbrengt zijn eigen taak. Maar haar boodschap is steeds dezelfde: Je bent niet alleen. Als je ons toelaat zullen we je helpen jouw licht te laten schijnen. Als je ons toelaat, laten we je zien dat ons Thuis ook het Jouwe is. Grenzen zullen verdwijnen en afstand wordt betekenisloos. Je verlangen ernaar is je kostbaarste gebed. Ik houd van je. 

© Anje Rasker

© Anje Rasker

Ik krijg het resultaat van mijn gedachten

Gedachten zijn krachten

Leven is gedachten. Alle materie, alle emoties en al het spirituele is een tot vorm gebrachte gedachte. Dit is een stelling die velen niet aanvaarden. Maar de vraag is of jij hem wilt aanvaarden.

Kijk eens naar een voorwerp dat zich nu in je nabijheid bevindt. Waarschijnlijk ben je er van overtuigd dat dit voorwerp er al was en dat jij er iets over kunt denken. Maar wat als dit voorwerp er enkel en alleen is omdat jij er aan denkt? En wat als dit voor alles geldt dat je kunt waarnemen met je zintuigen? De geur van een bloeiende appelboom, het geluid van een straaljager, de smaak van een gebakken banaan, de kleuren in de lucht bij een heldere zonsondergang, een streling van iemand die je heel dierbaar is.

Ik wil je vragen om je te openen voor het idee dat bovengenoemde voorbeelden allemaal tot vorm gebrachte gedachten zijn. Ze zijn wat jij ze vertelt wat ze zijn. Jij vindt het mooi; ik vind het lelijk. Jij ziet een wolk in de vorm van een bloem; ik zie in diezelfde wolk een tractor. Dingen liggen niet vast. Het zijn slechts interpretaties. Ze veranderen mee met onze gedachten.

En hoe zit het met jezelf? Is de persoon die je denkt te zijn ook aan verandering onderhevig? Ben jij wie je denkt dat je bent? Het antwoord hierop is waarschijnlijk afhankelijk van het moment en van diegene aan wie je dit vraagt. En als dat steeds verandert, wie ben je dan? Is het niet vreemd niet te weten wie je bent? Bestaat er zoiets als Waarheid, iets waar we het allemaal te allen tijde over eens zijn?

Ik geloof van wel. We kunnen ons hier bewust van worden. Maar alleen door te stoppen met te vertellen wat alles is en te vertellen wie we denken te zijn. Het is heel duidelijk uitgelegd in het YouTube filmpje van vorige week. Als ik werkelijk los wil komen van mijn eigen interpretaties zal ik alles moeten bevragen wat het is. Zo kan alles mij vertellen wie ik ben. De hamvraag is: Wat hebben we gemeen? In dat wat we werkelijk gemeen hebben kunnen we ons verbinden.

Terug naar het begin: alles is een tot vorm gebrachte gedachte. Ze is in het leven geroepen doordat ik die gedachte waarde heb gegeven. Deze gedachte is de sleutel tot meesterschap omdat het aanvaarden hiervan betekent dat ik niet meer slachtoffer ben van omstandigheden die mij lijken te overkomen. Ik neem de verantwoordelijkheid voor alles wat ik ervaar en leer om te kiezen voor gedachten die mij een gelukkig resultaat brengen.

Wat denk je hiervan? Wil je uitvinden of dit waar is? Dan geef ik je graag huiswerk mee, zodat je het zelf kunt ervaren. Dat doen leraren graag   ;-)

– Kijk de komende week welke gedachte je denkt op het moment dat je jezelf pijn doet. Bijvoorbeeld: je stoot je ergens aan, of je snijdt in je vinger, of je verstapt je. Zodra dat gebeurt vraag je aan jezelf: Welke gedachte was ik aan het denken? Welk gevoel had ik vlak voordat het gebeurde? Je hoeft het niet te analyseren. Het opmerken is voldoende –

Ik beloof dat over dit huiswerk geen overhoring komt. Maar het telt wel mee voor je eindresultaat.

Liefs, Nico

Partner gezocht om te dienen

klavertje vier

Als mens proberen wij geluk te verkrijgen. We geloven dat we gelukkiger kunnen worden dan dat we nu zijn en dat, als we mazzel hebben, het geluk onze kant op komt. Iets anders heeft ons gelukkig gemaakt… En ik houd me er maar stevig aan vast, want ik weet nooit voor hoelang het geluk bij me zal zijn. Dat is het probleem van de wereld: op jacht naar geluk terwijl je het beetje dat je denkt te vinden met alle macht voor jezelf  houdt.

Contactadvertentie: Probleemoplosser gezocht. Ben jij een veelzijdig mens die al mijn tekorten aanvult? Kun je, ondanks dat ik het zelf niet geloof, toch van me houden? Dan beloof ik daarna ook van jou te houden… tot de dood ons scheidt.

O ja, in het contract dat je tekent, voor je besluit mens te zijn staat: Je moet steeds je best doen om gezond te blijven totdat het echt niet meer gaat. Dat noemen we dood gaan. In de tussentijd kun je rustig biertjes drinken op een zonovergoten terras en genoeg geld verdienen om te kunnen kopen wat je maar wilt. Of, als je dat liever doet, een bescheiden mens zijn.

Heb je wel eens zo naar het leven gekeken? Durf je bruut eerlijk te zijn? Groeien in bewustzijn betekent eerlijk zijn. Het betekent jezelf bevragen en bereid zijn tot verandering. Verandering van wat? Het geloof in mens te zijn veranderen in een besef iets veel groters te zijn.

Heb je tot nu toe geloofd een mens te zijn met een staat van bewustzijn die daar ergens in huist? Wat nou als het andersom is: Je bent een staat van bewustzijn waarin een gedachte van mens-zijn huist? En wat als die staat van bewustzijn al helemaal volmaakt is?

Dan zou je wellicht de advertentie willen herschrijven: Staat van volmaakt Zijn zoekt partner om te dienen. Blijft eeuwig trouw, zelfs als je niet lekker hebt gekookt, of andere vormen van mens-zijn vertoont.

Is mens-zijn dan minderwaardig? Nee, dit gaat niet over goed of slecht. Het is simpelweg onmogelijk! Eenheid en afgescheidenheid kunnen niet samengaan. We komen van de ene Bron die ons heeft geschapen naar zijn evenbeeld. Stapt God/ onze Bron wel eens met het verkeerde been uit bed?

De waarheid is dat jij en ik volmaakt zijn en dat er niets anders bestaat. Moeten we dan ons geloof in mens te zijn gaan ontkennen? Nee, we kunnen het gebruiken om behulpzaam te zijn. Mens zijn wordt  betekenisvol als jij en ik hier zijn om te geven en niet om te krijgen. Geven, geven, geven. Net zo lang totdat we ons herinneren dat we die Bron van leven zelf zijn en nooit meer met het verkeerde been uit bed stappen :-)

Wil je meer weten over het geloof afgescheiden te zijn en over de terugkeer naar de Bron? Hieronder vind je een filmpje met een verhaal dat ik erover heb geschreven in Jip en Janneke taal. Het is niet bedoeld om de waarheid te verkondigen. Die valt niet in woorden te bevatten. Maar ze is bedoeld om je op een nieuw gedachtespoor te zetten. Geniet er van!

Liefs, Nico

EHBO

verbinden

Wat als je je ongelukkig voelt? Wat als je steeds het gevoel hebt te falen? Wat als je al je dromen in duigen ziet vallen?…Dan heb je Eerste Hulp Bij Ongelukken nodig. Je moet verbonden worden. Niet met verband maar met je Hart.

Wat betekent het om je werkelijk met iets of iemand te verbinden? En wat is de big deal? De big deal voor mij is dat dit alles te maken heeft met waar Wakker Onderwijs voor staat: Groeien in Bewustzijn. Het betekent me herinneren wie ik werkelijk ben. Het betekent voorbij de vorm kijken. Waarom zou je dat willen? Probeer het maar uit! Dan weet je het.

Is het je wel eens opgevallen hoeveel je denkt over iemand die je tegenkomt? Die is mooi/ lelijk; Dat zijn mooie/ lelijke kleren; Die ziet er dom/ intelligent uit; Die stinkt/ ruikt lekker; Wat een aardig/ onaardig persoon… en ga zo maar door. Dat is naar de vorm kijken. Word je daar ook zo moe van? Je komt iemand tegen, je hebt in een seconde al je oordelen geveld en daarmee werkelijke verbinding onmogelijk gemaakt. Vind je het gek dat er zoveel mensen zijn die zich eenzaam voelen, depressief zijn of zelfs zelfmoord willen plegen? Dat is een teken niet bewust te zijn van de ene Geest die we met elkaar delen. Je hier bewust van zijn is niet meer alleen zijn.

Is het mogelijk om te oordelen en tegelijk je te verbinden? Voor mij is dat dezelfde vraag als: Is het mogelijk dat het tegelijk dag en nacht is? Het is het één of het ander. Welke keuze maak jij? En als je wilt kiezen voor verbinding, hoe doe je dat dan? Daar begint voor mij  bewustzijn:

  • Ik word me bewust van de gedachten die ik heb en van het resultaat dat het me geeft.
  • Ik word me bewust van het feit dat ik kan kiezen.
  • Ik word me bewust dat alleen ik de beslissingsmaker ben en bepaal welke gedachte ik waarde wil geven en welke niet.
  • Ik word me bewust dat de keuzes die ik vanuit mijn Hart maak me gelukkig maken en alle anderen me eenzaam en angstig doen voelen.

Welke keuze is nou van het Hart en welke niet? Als ik mezelf die vraag stelt zit ik in mijn hoofd. Geen goede vraag. Een betere vraag zou kunnen zijn: Wil ik me verbinden vanuit mijn hart? Als het antwoord daarop een eerlijke “Ja” is, dan is de weg vrij. Pas maar op, gelukkig is nu onvermijdelijk geworden…

Mag ik je een advies geven? Oefen om een perfecte waarnemer van jezelf te zijn en te kijken welke resultaten je krijgt in je leven. Laat je oordeel hierover los. Leer ervan. Vraag jezelf af of je de verantwoordelijkheid wilt nemen voor je ervaringen. Maak dan opnieuw je keuze. Dat is groeien in bewustzijn.

Ga staan in het licht. Verbind je met alles op je pad. De wereld heeft je nodig!

staan in het licht

Zorgeloos geluk

zorgen makenWaar heb jij je vandaag zorgen over gemaakt? Je gezondheid? Genoeg nachtrust? Gezonde voeding? Je werk? Je relatie? Genoeg geld? Een zieke vriend(in) of familielid? Het rijtje is waarschijnlijk nog veel langer. En van vele zorgen ben je je waarschijnlijk niet eens bewust. Het onbestemde gevoel dat er iets mis is, neemt de plaats in van de mogelijkheid om te trappelen van geluk.

Hoe zou het er uitzien als jij geen zorgen zou hebben? Is dat mogelijk? Wat is er voor nodig om op die plek te zijn? Zou je dat willen? Neem even de tijd om deze vragen tot je door te laten dringen…

Kun je je een moment herinneren waarop je net heel goed nieuws hebt gehoord? Al je aandacht ging ernaar uit. Het voelde alsof je de hele wereld aan kon. Alles leek veel gemakkelijker te gaan. Ik stel me zo voor dat onbezorgd geluk ook zo iets moet zijn, maar dan een duizendvoud ervan. Het is een plek van blijdschap, moed, kracht, geluk en voldoening. Een plek vol van leven. En weet je? Het moet de meest natuurlijke plek zijn die er is! Waarom? Omdat er niks in de weg staat. Iedereen die gelukkig wil zijn zou zich hier toch door aangetrokken moeten voelen?

Ik wil jou daar in steunen. 

Het is tijd dat we elkaar gaan aansteken met zorgeloos geluk.

Daarom volgen hier enkele tips:

  • Wees Zen: Laat de dingen zijn zoals ze zijn. Het maakt je niet gelukkiger door ze te bestempelen als goed of slecht. Laat bijvoorbeeld je fysieke gezondheid of het saldo op je bankrekening niet de graadmeter zijn van hoe gelukkig je bent.
  • Blijf in het NU: In het Nu zijn er geen zorgen. Zorgen gaan altijd over de toekomst. Dit is een toekomst die jij voor je ziet op basis van je ervaringen uit het verleden. Sta je open voor een nieuwe toekomst? Dan zal je het verleden moeten loslaten.
  • Sta stil: Neem regelmatig de tijd om bij je ervaringen stil te staan en te kijken hoe het met je gaat.
  • Gebruik je adem: Stil staan bij je ervaringen betekent niet dat je eraan vast blijft houden. Zodra je je bewust bent van een ervaring/gedachte laat je hem weer gaan. “Bedankt ervaring,  ik heb je niet meer nodig.” Als er veel met je gebeurt kan het zijn dat je lijf gaat trillen of onverwachtse bewegingen maakt. Dit is vaak een teken dat je ervaringen, wat energie is, niet goed kan doorstromen. Door heel bewust te ademen help je deze energiestroom in banen te leiden. Probeer het niet te controleren of te begrijpen. Wees er gewoon met je aandacht bij.
  • Laat je niet afleiden: Misschien denk je nu op dit moment: “Leuke theorie. Gemakkelijker gezegd dan gedaan.” Luister er niet naar! Deze stem in jou wil je laten geloven dat gelukkig zijn moeilijk is. Houd je kop en pas simpelweg het bovenstaande toe.

Ga je mee trappelen van geluk?

Laat je een berichtje achter als je er bent?

trappelen van geluk

My homecoming

ik ben ik poppetjeI am myself. I exist for as long as I can remember. More of my kind are surrounding me. I feel an enormous attraction to them. Yet I remain myself on myself. 

I am on a journey. I don’t know where to or why. That I am moving from one place to another is all I know. The more I move, the more I approach my own kind. It is very peculiar; I long to merge with them and yet that very thought scares me too. 

I stop moving when I am afraid. Then I can move neither forward nor backward. I discover that standing still is not good for me. It makes a part of me evaporate and makes me smaller. That is not a pleasant experience at all. Every time I put my fears aside and choose for inner trust I continue my journey.

Now I am caught by surprise and merge together with one of the  others. This is an indescribable yet wonderful experience. It is as if something very familiar awakes in me. It becomes impossible for me to remain the same old me or to make a distinction between either of us. 

Thus the new and bigger me continues it’s journey. Others of my kind come in sight. Even though the experience of merging is a wonderful one, the fear of it keeps coming up. Fear brings my journey to a standstill. Surrender makes me merge and grow. As  I become bigger, my journey goes quicker. Merging happens more often. This wonderful feeling of merging is contagious.  I want to become bigger. Not that I have a choice.…

I tumble downwards like a huge waterfall. I become bedazzled. It is impossible for me to understand who I am. The only thing on my mind is: “More, more, give me more”. I become aware of a voice in me that guides me with words like: “Come; Go to the left; Go a little to the right now; Keep rolling; Time to merge”.

I am no longer me. My thoughts have merged with thoughts of the others into a stream of thoughts. This stream too goes faster and faster and merges with other streams into a bigger stream. I, that is no longer me, call myself “I am”. And everything with which I merge is “I am”.

Now… it becomes quiet. It is like a sea of silence. I am aware of no movement at all. My journey has come to an end. Everything is good. I am happy and I feel at home. I realize that deep inside I’ve known this all along. For in each part of us exists this voice that calls and encourages to come home.

ohm

The drop that became water

druppel

Once upon a time there was a drop of water. He had existed for as long as he could remember. More of his kind were surrounding him. He felt an enormous attraction to them. Yet the drop remained a drop on his own. 

The drop was on a journey. He didn’t know where to or why. That he was moving from one place to another was all he knew. The more he moved, the more he approached his own kind. It was very peculiar; he longed to merge with them and yet that very thought scared him too. 

He stopped moving at times he was afraid. Then he could move neither forward nor backward. He discovered that standing still was not good for him. The warmth made a part of him evaporate, which made him smaller. That was not a pleasant experience at all. Every time he put his fears aside and chose for inner trust within the drop continued his journey.

One moment the drop was caught by surprise and merged together with an  other drop. This was an indescribable yet wonderful experience. It was as if something very familiar awoke in him. It became impossible for him to remain the same old drop or to make a distinction between either of them. 

Thus the new and bigger drop continued his journey. Others of his kind came in sight. Even though the experience of merging was a wonderful one, the fear of it kept coming up. In those moments, fear brought its journey to a standstill. In moments of surrender he merged and grew. As he became bigger, his journey went quicker. Merging happened more often. This wonderful feeling of merging was contagious. He wanted to become bigger. Not that he had a choice.…

The drop tumbled downwards like a huge waterfall. He became bedazzled. It was impossible for him to understand who he was. The only thing on his mind was: “More, more, I want more.” He became aware of a voice that guided him with words like: “Come. Go to the left. Go a little to the right now. Keep rolling. Time to merge.”

The drop was no longer a drop. His thoughts were merged with thoughts from the others into a stream of thoughts. This stream too went faster and merged with other streams into a bigger stream. The drop, that was no longer a drop, called himself Water. And everything with which he merged was called Water.

druppel_aarde

Then… it became quiet. Like a sea of silence. He was aware of no movement at all. His journey had come to an end. Everything was good. The drop was happy and felt at home. He realized that deep inside he had known this all along. For in each drop exists this voice that calls and encourages drops to become water.

_________________________________________________

Do you recognize this story? Would you like to read it as your personal story that is happening right now? You can do so by clicking on MY HOMECOMING.

Mijn thuiskomst

ik ben ik poppetje

Ik ben mezelf. Ik besta zo lang als ik mij kan herinneren. Om me heen zijn er meer van mijn soort. Ik voel me enorm tot hen aangetrokken. Toch blijf ik mezelf op mezelf.

Ik ben op reis. Ik weet niet waarheen of waarom. Al wat ik weet, is dat ik me verplaats. En hoe meer ik me verplaats, hoe dichter mijn soortgenoten bij me komen. Het is heel gek; ik wil graag samenvloeien en tegelijk maakt die gedachte me bang.

Op de momenten dat ik bang ben, stop ik met verplaatsen. Terug gaan kan ik niet en verder reizen ook niet. Stilstaan is niet goed voor mij. Dat heb ik ontdekt. Hierdoor verdamp ik en word ik kleiner. En dat is zeker geen prettige ervaring. Iedere keer als ik mijn angst opzij zet en voor vertrouwen in mezelf kies, reis ik weer verder.

Op dit onbewaakte moment vloei ik samen met een ander. De ervaring is onbeschrijfelijk en oh zo heerlijk. Het is alsof er iets heel vertrouwds in mij wakker wordt gemaakt. Het is onmogelijk de oude ik te blijven en geen doen om nog onderscheid te maken tussen mij en de ander.

En zo reist mijn nieuwe zelf verder. Andere soortgenoten komen in zicht. Ondanks de fantastische ervaring van het samenvloeien blijft de angst ervoor opkomen. Op die momenten brengt angst mijn reis tot stilstand. In momenten van overgave vloei ik samen en groei ik. Naar mate ik groter word, gaat mijn reis steeds sneller. Geregeld vindt er een samenvloeiing plaats. Het is een fantastisch gevoel en werkt aanstekelijk. Ik  wil nog groter worden. Niet dat ik een keuze heb…

Als een waterval rol ik naar beneden. Het begint me te duizelen. Het is onbegonnen werk om nog te begrijpen wie ik ben. Het enige wat in mij leeft is: “Meer, meer, meer van dit.” Ik ben me gewaar van een stem in mij. Die stem begeleidt mij en zegt dingen als: “Kom maar; Een beetje naar links; Een beetje naar rechts; Ga maar; Tijd om samen te vloeien.”

Ik ben niet meer ik. Mijn gedachten zijn samengevloeid met anderen tot een stroom van gedachten. En ook deze stroom gaat steeds sneller en vloeit samen tot een grotere stroom. Ik, die niet meer ik ben, besluit me Ik-ben te noemen. En alles waar ik mee samenvloei is Ik-ben.

Nu… is het stil. Een zee van stilte. Ik ben me geen beweging meer gewaar. Mijn reis is over. Het is goed. Ik ben thuis en voel me gelukkig. Ik besef dat ik dit diep van binnen altijd al heb geweten, want in ieder stuk van mij klinkt de stem die roept en aanmoedigt om naar huis te komen. 

ohm

De druppel die water werd

druppel

Er was eens een druppel water. Hij bestond zo lang als hij zich kon herinneren. Om hem heen waren er meer van zijn soort. Hij voelde zich enorm tot hen aangetrokken. Toch bleef hij een druppel op zichzelf.

De druppel was op reis. Hij wist niet waarheen of waarom. Al wat hij wist, is dat hij zich verplaatste. En hoe meer hij zich verplaatste, hoe dichter zijn soortgenoten bij hem kwamen. Het was heel gek; hij wilde graag samenvloeien en tegelijk maakte die gedachte hem bang.

Op de momenten dat hij bang was, stopte hij met verplaatsen. Terug gaan kon niet en verder reizen ook niet. Maar stilstaan was niet goed voor de druppel. Dat had hij ontdekt. Door de warmte verdampte een gedeelte van hem zodat hij kleiner werd. En dat was zeker geen prettige ervaring. Iedere keer als hij zijn angst opzij had gezet en voor vertrouwen in zichzelf koos, reisde de druppel weer verder.

Op een onbewaakt moment gebeurde het dan echt: een andere druppel vloeide met hem samen. De ervaring was onbeschrijfbaar en oh zo heerlijk. Het was alsof er iets heel vertrouwds in hem wakker was geworden. Het was onmogelijk de oude druppel te blijven en geen doen om nog onderscheid te maken tussen beide druppels.

En zo reisde de nieuwe, grotere druppel verder. Andere soortgenoten kwamen in zicht. Ondanks de fantastische ervaring van het samenvloeien bleef de angst ervoor opkomen. Op die momenten bracht angst zijn reis tot stilstand. In momenten van overgave vloeide hij samen en groeide hij. Naar mate hij groter werd, ging zijn reis steeds sneller. Geregeld vond er een samenvloeiing plaats. Het was een fantastisch gevoel en werkte aanstekelijk. Hij wilde nog groter worden. Niet dat hij een keus had…

Als een waterval rolde de enorme druppel naar beneden. Het begon hem te duizelen. Het was onbegonnen werk geworden om nog te begrijpen wie hij was. Het enige wat in hem leefde was: “Meer, meer, meer van dit.” Hij werd zich gewaar van een stem in hem die hem riep. Die stem begeleide hem en zei dingen als: “Kom maar. Een beetje naar links, een beetje naar rechts. Rol maar lekker. Tijd om samen te vloeien.”

De druppel was nu geen druppel meer. Zijn gedachten waren samengevloeid met andere druppels tot een stroom van gedachten. En ook deze stroom ging steeds sneller en vloeide samen tot een grotere stroom. De druppel, die geen druppel meer was, besloot zich Water te noemen. En alles waar hij mee samenvloeide was Water.

Toen… werd het stil. Een zee van stilte. Hij was zich geen beweging meer gewaar. Zijn reis was over. Het was goed. Hij was thuis en voelde zich gelukkig. 

druppel_aarde

Hij besefte dat hij dit diep van binnen altijd al had geweten, want in iedere druppel klinkt de stem die roept en aanmoedigt om Water te zijn.

________________________________________

Herken je jezelf hierin? Zou je willen dat dit verhaal je naar een nog diepere plek in jezelf brengt? Klik dan HIER en lees het verhaal nogmaals. Nu in de ik-vorm. Het heet “Mijn thuiskomst.”

7 Tips for Christmas

1)   Intend to meet somebody you don’t know

we_will_be_together..._again

2)   Take at least an hour or so to turn inwards and be with yourselfgebed

3)   Laugh as loud as you can when you catch yourself with Christmas stresslaughing karin

4)   Do not take part in any discussions. No need to convince anybody or defend anything. Herein lies your strength.lena strong

5)   Listen a lot and speak only when you recognize an angel has landed on your shoulderFlashmob-1

6)   Give the Children around you the opportunity to tell their own storiesaniek en nico

7)   Remind yourself of the true value of Christmas all through the day.

Be the Presentvalentijn hearts